WAAR KOMT HET GELD VAN DE SOCIETAT CIVIL CATALANA FINANCIERING?

De duistere financiering van de anti-soevereiniteitsorganisatie Societat Civil Catalana.

Het boek van journalist Jordi Borràs, ‘Desmuntant Societat Civil Catalana’, probeert uit te leggen hoe een organisatie die is opgezet om ‘Catalonië in Spanje geïntegreerd te houden’, met slechts 75 leden, bijna een miljoen euro aan inkomen kan hebben.

MADRID.- Waar komt het geld van de Societat Civil Catalana financiering? Dat is de vraag van één miljoen. Specifiek over de één miljoen euro (992.672 euro) die de anti-soevereiniteitsorganisatie in 2014 binnen heeft gekregen, zoals bevestigd door haar eigen saldo.

Het is de vraag die de journalist Jordi Borràs ook probeert te beantwoorden in zijn boek ‘Desmuntant Societat Civil Catalana’ – ‘Ontleding van de Catalaanse Burgermaatschappij (Edicions Saldonar en Grup Barnils), waarbij Crítíc zich voegt in een rapport met exclusieve gegevens over het ondoorzichtige raamwerk dat zich achter de rekeningen van de organisatie verschuilt.

Een simpele blik op het saldo dat door Societat Civil Catalana is gepresenteerd is genoeg om te beseffen dat de cijfers niet kloppen. SCC, opgericht met de duidelijke wil om de soevereiniteit te bestrijden en “Catalonia geïntegreerd in Spanje te houden”, heeft slechts 75 leden en zo’n 4.000 medewerkers, waarvan niet bekend is hoeveel van hen economisch bijdragen. Haar inkomen bedroeg in 2014 echter ongeveer één miljoen euro.

In de gegevens die de groepering zelf verstrekt, vertegenwoordigen de lidmaatschapsbijdragen 1,5% van de inkomsten, 15.000 euro van het totaal. Nog eens 1,4% wordt bereikt via stembussen en collectes. De rest, 963.053 euro, 97% van het bedrag, wordt door de organisatie verkregen via privédonaties. Het SCC, dat meer uitgeeft dan het binnen krijgt, moest de in totaal 1.084.000 euro betalen voor de twee grote evenementen die het heeft opgezet, waaraan we de uitgaven voor communicatie en structurele uitgaven moeten toevoegen.

Wie financiert de Societat Civil Catalana?

In zijn boek stelt Jordi Borràs de mogelijke financiering door bedrijven van de Ibex aan de kaak, die dit geheim houden zodat hun steun aan de organisatie hen niet duur komt te staan. De vereniging zelf is vastbesloten om “de totale vertrouwelijkheid van de donatie te garanderen”.

Zoals Crític opmerkt, is het meer dan waarschijnlijk dat een aantal van deze bijdragen afkomstig zijn uit de zakenwereld waar de oprichters van de vereniging deel van uitmaken, hoewel daar ook geen bewijs van is.

Degene die zich wel publiekelijk heeft uitgesproken, was de oprichter en hoofdaandeelhouder van Naturhouse, Felix Revuelta, een van de 100 grootste fortuinen in Spanje. Net als hij, zoals uitgelegd door de Revuelta zelf in een televisieprogramma, zijn er veel andere ondernemers die steun verlenen aan de Societat Civil Catalana, maar het niet durven bekennen uit angst om contracten met de Catalaanse regering te verliezen.

De PP, tussenpersoon.

In dit netwerk zijn er echter meer acteurs. Volgens de informatie van het digitale krant Las Voces del Pueblo zou een leider van de Catalaanse PP, Enric Millo, tussen de bedrijven van de Ibex en SCC hebben bemiddeldt, met de hulp van de Spaanse regering, om een kapitaalinjectie te krijgen. Volgens de bronnen die de krant onthult, zou een van de bedrijven Telefónica zijn, die zou hebben “samengewerkt” met de entiteit dankzij de bemiddeling van de conservatieve partij. Zoals de journalist Guillem Martínez aan Crític uitlegt: “deze krachtige” aandeelhouders, “vertegenwoordigers van banken en grote internationale bedrijven, roepen rechtstreeks de redacties van de kranten op om te bepalen wat ze wel of niet kunnen publiceren”, volgens de belangen van deze bedrijven.

Aan de andere kant, zoals Borràs aan de kaak stelt, zijn er vermoedens van een voorkeursbehandeling door de staat voor SCC en een bevestigd feit: Renfe subsidieerde 50% van de prijs van het treinkaartje voor 245 mensen die deelnamen aan het evenement dat SCC had georganiseerd op de Catalaanse Diada van 2014 in Tarragona. Een korting die een besparing van 2.744 euro vertegenwoordigde voor de SCC.

Renfe beweerde dat de korting was gebaseerd op haar algemene criteria om zichzelf te rechtvaardigen. Geen enkele korting van het bedrijf komt echter overeen met dat percentage. Volgens de journalist Gemma Aguilera “bestaat alleen de mogelijkheid dat het een willekeurige beslissing is” onder dekking van een paaraaf waarbij de beslissing over de korting wordt voorbehouden aan de operator totdat de ontvanger daarvan bekend is.

Oorspronkelijke bron (Público.es – 02/12/2015)

Facebooktwittergoogle_plusredditlinkedintumblr

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>
*
*