GERECHTERLIJKE VERRASSINGEN

Door het uitgeven en weer terugtrekken van het Europese arrestatiebevel, heeft rechter Pablo Llarena de deur voor Carles Puigdemont geopend bij de Belgische justitie.

Het is de Spaanse rechter die het initiatief heeft genomen. Puigdemont heeft slecht op het initiatief van die rechter gereageerd.

Het is verrekte moeilijk om de integratie van Catalonië in de Spaanse staat politiek op te lossen op een manier die zowel voor de burgers van Catalonië als die van de rest van de staat aanvaardbaar is. Maar via de gerechterlijke weg het probleem proberen op te lossen is meer dan moeilijk.

Hoewel het kan lijken alsof men door het antwoord naar de Rechtshoven te verplaatsen de loop der gebeurtenissen kan controleren, is het precies andersom. Als men een probleem van politieke aard binnen de politiek houdt, is er nog een mogelijkheid om het via onderhandeling aan te pakken.

Wanneer een dergelijk probleem naar het terrein van de rechtsspraak wordt verplaatst, verdwijnt die mogelijkheid. Er is geen manier om de loop der gebeurtenissen te controleren. Men kan niet meer onderhandelen.

Omdat het probleem bovendien van politieke aard blijft,

ook al berust het nu bij een rechtshof, ontkracht de kruising van politieke en judiciele logica de handelingen van het Gerechtshof. Het doet deze de controle verliezen van de rechtszaak over welke beslist moet worden. De zaak wordt niet alleen niet zekerder, maar juist het tegenovergestelde.

Het is mogelijk dat Mariano Rajoy en Openbaare Staatsaanklager José Manuel Maza er zeker van waren dat ze door het activeren van aanklachten voor rebellie tegen Puigdemont en andere Catalaanse nationalistische politici het Catalaanse procès konden controleren. Ze dachten dat het Hooggerechtshof al snel een uitspraak zou doen die iedereen op zijn plaats zou zetten. Wanner de uitspraak er eenmaal was, zou men zich weer tot de politiek kunnen wenden, maar op de solide basis van een ferme uitspraak, die gold als beoordeling.

Maar dat vertrouwen in het handelen van het recht was een dagdroom. De omwegen die een rechtszaak kan nemen zijn bijna net zo talrijk als die een politiek handelen kan bewandelen. Omdat deze omwegen bovendien gecodeerd zijn en er rechten zijn die in elk ervan kunnen gelden, kan de wirwar onhandelbaar worden.

De poging om Carles Puigdemont en de rest van de nationalistische politici voor rebellie te berechten maakt dit duidelijk.

Het Hooggerechshof is de controle over het proces verloren. Het kan Carles Puigdemont niet berechten na de beslissing van het rechtshof van Schleswig-Holstein, en aangezien dat niet kan, kunnen de rest van de aangeklaagden niet berecht worden zonder de “keten van democratische legimiteit” waar een Constitutionele Staat uit bestaat te verbreken. Immers, uit alle aangeklaagden is Carles Puigdemont de enige die vanwege zijn investituur de democratische legitimiteit draagt. Alle anderen hebben die van hem gekregen. Zijn berechting is de berechting van de president, het is een gevolg van de aanklacht tegen de president.

Het Hooggerechtshof zou exclussief tegen Carles Puigdemont een rechtszaak kunnen aanspannen, en de rest er buiten laten. Maar wat niet kan, is om de anderen te berechten, zonder Carles Puigdemont te berechten. Dat is een onafwendbaar gevolg van het beginstel van de democratische legitimisering van de macht.

Maar er is meer. Er is de erratische procesvoering van rechter Pablo Llarena, die hem eerst het Europese arrestatie bevel die door rechter Carmen Llarena was uitgebracht heeft laten intrekken, dan een nieuwe laten uitbrengen, om deze later weer in te trekken. Daardoor heeft de rechter fundamentele rechten van Carles Puigdemont geschonden, en heeft hem tegelijkertijd het recht op verdediging ontnomen.

Nadat de twee Europese arrestatie bevelen werden uitgebracht, moest Puigdemont zich ter beschikking stellen van de Belgische justitie.

Hoewel hem geen vrijheidsbeperkende maatregelen werden opgelegd, werd zijn bewegingsvrijheid wel beperkt en moest hij op gezette tijden bij het betreffende gerechtshof verschijnen. Hij moest een advocaat inhuren voor zijn verdedigen, met de uitgaven die een dergelijk contract inhoudt. Uiteindelijk, toen het arrestatiebevel werd ingetrokken, heeft hij zich niet kunnen verdedigen en geen gerechterlijk antwoordt kunnen krijgen op de aanklacht die de Spaanse rechter tegen hem had.

Door het uitgeven en weer terugtrekken van het Europese arrestatiebevel, heeft rechter Pablo Llarena de deur voor Carles Puigdemont geopend bij de Belgische justitie. Het is de Spaanse rechter die het initiatief heeft genomen. Puigdemont heeft slecht op het initiatief van die rechter gereageerd.

Als Llarena het arrestatiebevel niet had ingetrokken, zou Puigdemont niet de burgerlijke rechtszaak tegen hem hebben kunnen aanspannen bij de Belgische justitie. Na het intrekken heeft Puigdemont alle recht om de rechter aan te klagen en hem ter verantwoording roepen voor zijn erratische procesvoering. Puigdemont is immers een burger die beschikking heeft over al zijn fundamentele rechten, aangezien geen rechterlijke uitspraak hem een ervan heeft ontzegd. Hij woont in België, en is door de Spaanse rechter in het uitvoeren van zijn rechten gehinderd zonder dat hij de kans kreeg om zich te verdedigen.

Rechter Llarena heeft zichzelf in een onhoudbare juridische positie gesteld.

We staan niet voor een grove aanval op de integriteit van de Spaanse justitie, zoals Llarena het heeft genoemd. Dit is een reactie van legitieme verdediging tegenover een erratische procesvoering.

4 september komt er een nieuwe verrassing. En het wordt niet de laatste.

We gaan van dwaasheid tot dwaasheid.

Oorspronkelijke bron – El diario.es (19/08/2018)

Facebooktwittergoogle_plusredditlinkedintumblr

Share this Post

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>
*
*